1
دانش آموخته سطح2، مدرسه علمیه حضرت نرجس (س) زاهدان
2
دانش آموخته سطح3، گرایش تفسیر و علوم قرآنی، مدرسه علمیه تخصصی حضرت نرجس (س)زاهدان.
چکیده
خانواده، نهادی اجتماعی و عهدهدار تربیت انسانها در بعد اخلاقی است که بر پایة ازدواج مرد و زن، شکل میگیرد و با تولیدنسل توسعه مییابد. زندگی مشترک با داشتن اسوههای دینی و چهارچوبهای اخلاقی در روابط خانوادگی، توفیقی در جهت تکامل و رشد بهتر ارزشهای اخلاقی در خانواده است، لذا نهاد خانواده از منظر اسلام دارای جایگاه و قداست ویژهای بوده و عاملی موثر در استمرار و تقویت ارزشهای اخلاقی در میان زوجین است. انسان با آشنایی با رهنمودهای اسلام و رعایت آداب میتواند در این زمینه بسیار مؤثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی راهکارهای تقویت اخلاق در کانون خانواده بر مبنای آموزههای اسلامی در دو بعد کلامی و غیرکلامی میباشد و روش تحقیق به کار رفته به صورت نقلی - وحیانی و با پردازش توصیفی- تحلیلی است. اگر ارزشهای اخلاقی در بین زوجین تقویت شود افراد را بهسوی کمال سوق داده و نقش بسزایی در سعادت ابدی او خواهد داشت، از جمله راهکارهای کلامی تقویت اخلاق در روابط زوجین بایدهایی همچون خطاب با الفاظ زیبا و نیکوسخنگفتن و نبایدها شامل ناسپاسیکردن، کینه و تحقیر است و راهکارهای غیرکلامی نیز شامل بایدهایی از جمله: احترام متقابل و مهرورزیدن به یکدیگر و نبایدهایی مانند ناسازگاری و بداخلاقی است.
بشیری,فائزه و حسینی علی آباد,اعظم . (1402). راهکارهای تقویت اخلاق در روابط زوجین بر مبنای آموزههای اسلامی. نجم/ دوفصلنامه علمی تخصصی پژوهش های خانواده قرآنی, 1(1), 148-121.
MLA
بشیری,فائزه , و حسینی علی آباد,اعظم . "راهکارهای تقویت اخلاق در روابط زوجین بر مبنای آموزههای اسلامی", نجم/ دوفصلنامه علمی تخصصی پژوهش های خانواده قرآنی, 1, 1, 1402, 148-121.
HARVARD
بشیری فائزه, حسینی علی آباد اعظم. (1402). 'راهکارهای تقویت اخلاق در روابط زوجین بر مبنای آموزههای اسلامی', نجم/ دوفصلنامه علمی تخصصی پژوهش های خانواده قرآنی, 1(1), pp. 148-121.
CHICAGO
فائزه بشیری و اعظم حسینی علی آباد, "راهکارهای تقویت اخلاق در روابط زوجین بر مبنای آموزههای اسلامی," نجم/ دوفصلنامه علمی تخصصی پژوهش های خانواده قرآنی, 1 1 (1402): 148-121,
VANCOUVER
بشیری فائزه, حسینی علی آباد اعظم. راهکارهای تقویت اخلاق در روابط زوجین بر مبنای آموزههای اسلامی. پژوهش های خانواده قرآنی. 1402;1(1):148-121.